κόσμο, ο οποίος έχασε την όρασή του σε παιδική ηλικία αλλά «βλέπει» και ζει τους αγώνες της ομάδας του με τις άλλες αισθήσεις και την ψυχή του.
Ο Μάρκος επί 30 χρόνια αδελφικός φίλος του συγγραφέα, σπούδασε στη Νομική Σχολή, εργάστηκε και δημιούργησε οικογένεια, ενώ δραστηριοποιήθηκε ενεργά στον αγώνα των τυφλών για κρατική μέριμνα, αξιοπρέπεια και ίσα δικαιώματα, γεγονός που καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ «Ο Αγώνας των Τυφλών» 1976 και βρήκε υπερασπιστές στην ευρωπαϊκή διανόηση, όπως οι Ζαν-Πολ Σαρτρ και άλλοι πολλοί.
Το βιβλίο έχει παρουσιαστεί σε πολλά μέρη της Ελλάδας ενώ διοργανώθηκαν αθλητικοί αγώνες ΑΜΕΑ σε διάφορες πόλεις προς τιμήν του Μάρκου.
Ένα από τα χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι η προσπάθεια του ανθρώπου, για διαμόρφωση συλλογική συνείδησης, αυτοπεποίθησης, αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.
Άλλωστε ο ίδιος ο ήρωας του βιβλίου το λέει με τον δικό του τρόπο: Μετά την απώλεια της όρασής μου, είχα δύο επιλογές. Η μία, να καθίσω και να κλαίω τη μοίρα μου· η άλλη, να παλέψω να σταθώ στα πόδια μου. Μην ξεχνάς ότι γνωρίζω τα σχήματα, τα χρώματα, τους ανθρώπους, γιατί, όπως ξέρεις, τυφλώθηκα ολοκληρωτικά δέκα χρονών.
Έτσι, λοιπόν, αγωνίστηκα πολύ για να καταφέρω να περπατάω με άνεση στους δρόμους μόνος μου ή να ζω την κάθε στιγμή σαν να μην είχα χάσει ποτέ το φως μου.
Όλα αυτά τα χρόνια, εκείνο που πάλεψα με νύχια και με δόντια να κρατήσω είναι η αξιοπρέπειά μου, κι αυτό πιστεύω πως είναι η σπουδαιότερη αξία στη ζωή, φίλε μου».
